Er is veel over te doen over het concept Second Life. Ik noem het bewust geen site, want het is meer. Althans dat zeggen de ontwikkelaars en de gebruikers. Maar is dat ook zo?
Tot voor kort was Second Life alleen maar een succesvolle hype. Er werd gesproken over een enorme groei aan deelnemers. Steeds meer bedrijven uit de 'eerste' wereld stapten in met innitiatieven. Adidas heeft een winkel waar je zelf je schoenen kunt maken en ze later in de werkelijke wereld kunt laten afleveren. Stanford University houdt colleges en ABN AMRO geeft er persconferenties en je kunt er het tennistournooi volgen. (lees hier meningen over ABN op SL) Daarnaast is er een veelheid van bedrijven die zijn ingestapt om mee te surfen op de publiciteitsgolf, zonder vooraf te bedenken: wat kan en wil ik ermee?
Inmiddels komen ook negatieve berichten in het nieuws. Het zou een pyramidespel zijn (slechts weinigen verdienen in Second Life), ook is het een ontmoetingsplaats voor mensen die op een andere manier hun sexuele fantasieën willen vormgeven (zelfs van kinderporno is nu sprake). Kortom, ook deze wereld haalt ook het slechtste in de mens naar boven.
Verder zijn er inmiddels inderdaad wel ruim 3 miljoen mensen wereldwijd die zich hebben aangemeld. In Nederland zijn dat er zo'n 30.000. Maar als je kijkt naar de 'echte' gebruikers, dan zijn slechts een paar honderd Nederlanders dagelijks actief.
De vraag roept zich dan ook op: "Wat kun je nou met Second Life?". Je kunt er in ieder geval van leren! Ik vind het vooral interessant om te zien hoe steeds meer mensen zich personificeren met een 'avatar' (een digitaal zelfbeeld, dat vaak sterk afwijkt van de werkelijkheid...). Overigens leren we dit ook uit andere innitiatieven, zoals Hobba Hotel en Moove. Het biedt wellicht kansen om avatars in te zetten in het servicen van klanten of bij klantadvies. Maar voorlopig blijft het een surrogaat. And there is nothing better than the real thing!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Cock,
Mooi verhaal over Second Life op je blogspot (22 februari).
Inmiddels is via Second Life een nieuw fenomeen opgedoken: succesvolle personeelswerving-in-First-Life-via-de-Second-Life-omweg. De jongste editie (15 maart 2007) van Trajectum, het tweewekelijks magazine van de Hogeschool Utrecht, bericht erover in het artikel ‘Digitaal pionieren in Second Life’.
Lees deze alinea maar:
Werving van digitale pioniers
‘In de echte wereld zijn programmeurs moeilijk te vinden. Second Life is een community waar nu vooral digitale pioniers rondhangen. Precies de groep die we zoeken.’ Melle Bos is hoofd Concept en Strategy voor het Utrechtse internetbureau Evident Interactive. ‘Dus zijn we met zes werknemers en een tiental studenten in Second Life gaan werven. Rondlopen, gezien worden, avatars aanspreken en flyers uitdelen. De meeste mensen die er komen vinden het niet erg om aangesproken te worden. Ook komen er geen tijdrovende formaliteiten aan te pas en zo krijg je een directe indruk van iemand. De indruk blijkt goed overeen te komen met de echte personen hebben we gemerkt. We hebben in Second Life driehonderd man aangesproken waar we drie freelancers aan hebben overgehouden.’ Bos ziet de toekomst zitten. ‘Second Life moet je niet beoordelen om wat het nu is; je moet er de potentie van inzien. Het gaat veel beter worden.’
Als virtueel flyeren inderdaad vruchten blijkt af te werpen en ‘echte’ programmeurs oplevert, dan hoeft service en advies aan klanten via Second Life niet zo’n heel grote stap meer te zijn.
Meer weten? Kijk op:
http://www.trajectum.hu.nl/ACHTERGROND/tabid/159/newsid554/662/Default.aspx
Groeten,
Jack
Een reactie posten