Een van de veel genoemde en gelezen boeken rond sociale (kennis-)netwerken is "The wisdom of crowds: Why the many are smarter than the few..." door James Surowiecki. Via Powells.com kwam ik achter een samenvatting met commentaar. Ik heb de samenvatting nog verder ingekort en vrij vertaald.
Collectieve intelligentie
Surowiecki meent dat groepen mensen veel wijsheid bezitten. Hij is het oneens met de stelling dat het beter is op de mening van een expert af te gaan, dan de mening van een groep niet-experts serieus te nemen. Ook al hebben individuen het vaak niet bij het rechte eind, een groep kan excelleren in kennis. "Onder de juiste omstandigheden zijn groepen verrassend intelligent, ze zijn samen vaak slimmer dan de slimsten onder hen." Dit is zelfs zo als "de meeste leden in de groep niet erg geïnformeerd zijn of rationeel." Wat zo mooi en verrassend is dat "wanneer onze niet volledige kennis en oordelen op de juiste manier worden geaggregeerd onze collectieve intelligentie geniaal is." In plaats van het klakkeloos volgen van een expert, kunnen we ons wellicht beter laten leiden door die collectieve intelligentie.
Voorwaarden
Om een slimme groep te vormen stelt Surowiecki drie voorwaarden:
de groep moet divers zijn;
de leden moeten onafhankelijk zijn;
er moet een bepaald soort decentralisatie zijn.
ad 1. Diversiteit: dit is simpelweg een voorwaarde omdat de diversiteit ervoor zorgt dat de groep over een hele brede kennis beschikt.
ad 2. Onafhankelijkheid: is nodig om de verzekeren dat mensen zeggen wat ze weten in plaats van het achter houden. "de slimste groepen" zegt hij, "bestaan uit mensen met diverse perspectieven en die het vermogen hebben zich niet te laten leiden."
ad 3. Decentralisatie: wat hij hiermee bedoeld is dat je een nog hoger kennisniveau bereikt als je tegelijker tijd teams laat werken aan het zelfde probleem, in plaats van een probleem op te delen en de delen centraal samen te voegen tot een oplossing.
De reviewer van het boek Sunstein kan een heel eind meegaan met het idee van de Wisdom of crowds. Er zijn echter ook beperkingen. Zo werkt het alleen bij cognitieve vragen, vragen dus waarbij redelijk algemene kennis kan worden gebruikt. Hier werkt "de wet van de grote getallen". (Hoe meer mensen je vraagt een vraag te beantwoorden met goed of fout, des te groter de kans is dat er meer goede antwoorden gegeven worden.)
Sunstein zegt dat de theorie wel op gaat indien mensen vrijwillig in afgebakende aandachtsgebieden samenwerken, simpelweg omdat ze denken er iets over te weten. In een organisatie heeft het dus de voorkeur om meerdere mensen tegelijkertijd met de zelfde problemen bezig te laten zijn. De kunst is de coördinatie van dergelijke innitiatieven. De coördinatie moet ervoor zorgen dat 1+1=3. Vaak leidt coördinatie echter tot een vervlakking van de kennis en dus tot potentieel minder goede oplossingen. Surowiecki geeft in zijn boek geen aanbevelingen hiervoor en dat vindt de reviewer een gemis.
Ik denk zelf dat die laatste toevoeging van Sunstein terecht is. Een goed voorbeeld hiervoor is Wikipedia. Deze online encyclopedie dankt haar accurate inhoud aan een grote groep mensen die vrijwillig kennis willen delen en elkaars kennis verfijnen. De coördinatie zorgt ervoor dat de informatie op een hoog peil blijft en gevrijwaard blijft van grappen en grollen. Afgezien van de theorie denk ik dat je als organisatie ook profijt kan hebben van het potentieel aan kennis bij je klanten. Er zijn al bedrijven die experimenteren met Co-creatie, waarbij klanten input kunnen leveren. Philips heeft hiervoor een aparte site: http://www.livesimplicity.net/. Een innitiatief van een heel andere orde is het ontwikkelen van een auto gebaseerd op het idee van Open Source software. Lees hier meer over op: http://www.theoscarproject.org/.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten